Któż dziś sięgając do kalendarza czy chociażby wyznaczając jakiś termin zastanawia się nad tym, jak daleko w przeszłość sięga historia kalendarza i skąd się w ogóle narodziła myśl, by wprowadzić go w życie. Obserwując zmiany zachodzące w przyrodzie oraz fazy księżyca ludzie zaczęli dostosowywać je do swojego życia. Wszak prace na roli wyznaczały właśnie pory roku. Pierwszy kalendarz, a przynajmniej jego dowody sięgają starożytnej Mezopotamii. Był to kalendarz słoneczny, czyli oparty na zmianach pór roku będących konsekwencją ruchów obiegowych Słońca. Drugim równie popularnym kalendarzem był lunarny, czyli księżycowy.

Początkowo kalendarz słoneczny wykorzystywany był przez duchowieństwo, a księżycowy zaś - właśnie przez ludzi żyjących z rolnictwa. Do kalendarzy słonecznych zaliczyć można: kalendarze Azteków, Majów, juliański, gregoriański, izraelski oraz rewolucyjny. Ponieważ kalendarz księżycowy według ruchu Księżyca liczył 364 dni istniała więc różnica w obliczaniu czasu według ruchów Słońca i ruchów Księżyca.

Dziś stosowany jest bez względu na miejsce na kuli ziemskiej kalendarz gregoriański autorstwa Luigiego Lilio. W zasadzie jest to kalendarz juliański, poddany jednak drobnym modyfikacjom. Jego ciekawą odmianą jest wieczny kalendarz. Ma on zwykle postać tabeli, w której za pomocą specjalnego algorytmu wyznaczyć można konkretny dzień tygodnia na podstawie dnia, miesiąca i roku, bez względu czy data dotyczy przeszłości czy też przyszłości. Dzięki niemu istnieje możliwość przypomnienia sobie jaki dzień tygodnia związany jest z konkretną datą. Rzadko jednak można spotkać wieczne kalendarze w terminarzach. Są one dostępne na różnych stronach internetowych, bywają również zegarki wyposażone w tę funkcję, co jest nie tylko dodatkowym gadżetem, ale i bardzo pożyteczną sprawą.